De armoedebarometer van de decenniumdoelstellingen tonen opnieuw aan dat kinderarmoede een van de belangrijkste uitdagingen van onze samenleving blijft. Ik vroeg woensdag de Vlaamse regering om duidelijke keuzes te maken. Kinderen zijn niet verantwoordelijk voor hun thuissituatie wanneer we over armoede spreken. Kinderen die opgroeien in armoede zijn het slachtoffer van een sociaal probleem. Dat probleem wordt in onze samenleving alleen maar groter. De cijfers van de armoedebarometer en -monitor zijn daarover duidelijk.

In 1997 werd 4 procent van de kinderen geboren in een gezin met een armoederisico. In 2009 is dat cijfer verdubbeld naar 8,3 procent. Dat betekent dat het streefcijfer van 3,8 procent geboorten in kansarme gezinnen, zoals vooropgesteld door Vlaanderen in Actie in het Pact 2020, verder weg is dan ooit. Te veel gezinnen moeten vandaag hemel en aarde verzetten om de eindjes aan elkaar te knopen.

De economische crisis heeft mensen in armoede ontzettend hard getroffen. Het voorzichtige economische herstel komt echter onvoldoende ten goede van mensen in armoede. We moeten vandaag keuzes durven maken, ook bij de herziening van de begroting.

Vlaams minister van armoedebestrijding Ingrid Lieten deelde mijn bekommernissen. Minister Lieten: "Het blijft onaanvaardbaar dat 140 000 Vlaamse kinderen een risico lopen om in armoede te belanden." Minister Lieten plaats de strijd tegen kinderarmoede helemaal bovenaan de agenda. Door in te zitten op betaalbare kinderopvang en een laagdrempelige opvoedingsondersteuning kan de Vlaamse regering voor veel gezinnen het verschil maken. Ook een vlottere toegang tot de gezondheidszorg en een betere begeleiding van de ouders op de arbeidsmarkt verdient bijkomende aandacht. De Vlaamse regering zal ook lokale kinderarmoedeplannen promoten en ondersteunen.